Prinses Diana: het gebroken hart van de People's Princess

Diana Spencer: een jonge lady

Opgroeien in huize Spencer was voor de piepjonge Diana Spencer (toen nog slechts een Lady, geen prinses) niet makkelijk. In 1969 gingen haar vader John Spencer en moeder Frances uit elkaar en in 1976 volgde een tweede huwelijk, waarbij de excentrieke society-snob Raine McCorquodale haar intrede deed als boze stiefmoeder. Diana, Sarah, Jane en hun jongere broertje Charles moesten niets van Raine hebben en zouden veelvuldig grappen hebben gemaakt als 'Acid Raine' (zure regen) en liedjes gezongen als 'Raine, Raine, go away.'

Op school ging het ondertussen niet heel lekker: ze zakte meermaals voor haar examens en werd na haar middelbare school naar het Institut Alpin Vidamanette gestuurd, waar rijke meisjes gedrild werden in etiquette en huishoudelijke zaken. Hierna woonde ze in Londen met haar vriendinnen en had ze verschillende slecht betalende baantjes. Zo was er dansjuf Diana, kinderjuf Diana en zelf schoonmaakster Diana. Dat zij ooit prinses Diana zou worden, had de jonge Lady Spencer zélf waarschijnlijk ook niet geloofd. Totdat...

Een dolverliefde Diana en een pragmatische prins

Diana kende kroonprins Charles vaag van haar bezoeken als kind aan Sandringham. Het contact werd in 1977 hernieuwd toen hij datete met haar oudere zus Sarah. Die relatie gaat weer uit en in 1980 weet prins Charles Diana in te palmen met z'n prestaties op het poloveld. Diana was voor de prins – die op dat moment onder druk stond om een geschikte match te vinden – een ideale kandidaat: jong, van onbesproken gedrag, en aristocraat.

En eerlijk is eerlijk: Charles was Diana's eerste echte liefde en ze was verliefd op hem. Toen hij haar op 6 februari 1981 in de kinderkamer van Windsor Castle ten huwelijk vroeg, zei ze 'ja' en vertelde ze herhaaldelijk hoeveel ze van hem hield. "Wat liefde dan ook mag zijn", was hierop zijn onheilspellende antwoord. En zo werd de pas twintigjarige Lady Diana Spencer op 29 juli 1981 de kersverse Diana, Princess of Wales.

Barsten in het huwelijk: de komst van William en Harry

Na de wittebroodsweken verschenen al snel de eerste scheurtjes in de relatie. Prinses Diana zat met haar mentale gezondheid aan de grond – de prinses lijdde al langer aan boulimie, deed aan zelfmutilatie en was suïcidaal – maar hoefde niet op veel begrip van haar echtgenoot te rekenen. Of van de rest van de royal family. Of van de Britse roddelpers.

De komst van prins William bood soelaas, maar met de geboorte van prins Harry barstte er een bommetje onder het huwelijk. Charles had gehoopt op een dochter, en dan had z'n tweede zoon ook nog rood haar – een typisch Spencer-trekje waar de kroonprins z'n neus voor ophaalde. Terwijl z'n vrouw lag bij te komen van de bevalling, vertrok hij om polo te gaan spelen, zonder nog naar de kraamvrouw of zijn zoontje om te kijken. "Op dat moment stierf er iets in me", zei Diana later.

Einde relatie

Aan het einde van 1992 waren Charles en Diana gescheiden van tafel en bed. "Mijn man en ik hebben dat heel rustig overlegd", zei de prinses later. "We begrepen dat het publiek duidelijkheid wilde, omdat iedereen kon zien dat de situatie onhoudbaar was. Er kwamen gesprekken met advocaten, met de premier, met Hare Majesteit, uiteraard. Ik was diep, intens verdrietig. We hadden zo ons best gedaan om door te gaan, maar het lukte gewoon niet meer."

Ondertussen maakte Diana zich hard voor de goede zaak: ze zette zich in om het taboe rond aids te doorbreken, deed eindeloos liefdadigheidswerk en nam haar zoons mee naar de daklozenopvang om ze bewust te maken van hun geprivilegieerde levens. Ze werd alom geliefd en geroemd als de "People's Princess". Het imago van prins Charles stak hierbij schril af: er lekte steeds meer over z'n affaire met Camilla en de prins van Wales was bepaald niet populair. Dat Diana ondertussen ook een affaire had gehad met James Hewitt? Dat werd haar door veel mensen vergeven.

Het korte vrije leven van Diana

In 1996 was de scheiding tussen prins Charles en prinses Diana definitief rond. Haar predikaat als Koninklijke Hoogheid raakte Diana kwijt (op aandringen van haar ex-man), maar ze kreeg er ook iets voor terug: een hoop kracht en vrijheid. De prinses was niet langer dat schuwe twintigjarige prinsesje, maar een volwassen vrouw die zich niet de kaas van het brood liet eten.

Diana wist een gunstige voogdijregeling af te dwingen, en sprak af dat ze haar liefdadige werken gewoon voort kon zetten. Ondertussen poseerde zij incidenteel voor glamoureuze fotoshoots en was zij een graag geziene gast bij allerhande society-evenementen. Ze had verschillende flings, waaronder een met Dodi Al-Fayed, de zoon van de steenrijke Mohammed Al-Fayed, de grote baas van warenhuis Harrods.

Bekijk ook

Meghan Markle doet pijnlijke onthulling over haar kinderen: 'Het ging niet goed met me' | Beau Monde

Het tragische einde van Diana

Over de dood van prinses Diana is al veel gezegd en geschreven. De prinses kwam aan haar einde in de Pont de l'Alma tunnel, waar de beschonken chauffeur Henri Paul op veel te hoge snelheid doorheen racete, in een poging om aan de steeds agressievere paparazzi te ontkomen. Dodi en Henri Paul stierven ter plekke en prinses Diana overleed in de ochtend van 31 augustus in het ziekenhuis aan haar verwondingen.

Bij haar uitvaart werd haar kist, in strijd met de protocollen (Diana was immers geen lid meer van de royal family), tóch gehuld in de Windsor-standaard. Het was een prachtig symbool van de verzoening met haar koninklijke schoonfamilie, die tijdens Diana's hele leven was uitgebleven.