Vergeet Portofino, dit geheime plekje aan de Italiaanse Rivièra verovert je hart

Aan de Ligurische kust ruikt het in Imperia naar zeezout en versgeperste Taggiasca, en daarmee is de toon gezet. Tussen de heuvels van Porto Maurizio met Parasio en de San Maurizio kathedraal, en de arcaden en de markt van Oneglia, ontvouwt zich een stad met twee zielen. Minder glamoureus dan Portofino en rustiger dan Sanremo of Alassio, maar rijk aan musea, festivals en met een lokale keuken die even eenvoudig als briljant is. Stranden als Borgo Marina maken het geheel af met een uitnodiging om de Rivièra te proeven zonder overspoeld te worden door de massa

Twee zielen in één stad

Imperia, aan de zonovergoten Ligurische kust, draagt een dubbel hart. In 1923 smolten twee historische kernen samen: Porto Maurizio en Oneglia. Aan weerszijden van de rivier Impero, waaraan de stad haar naam dankt, vormen de twee helften nu één geheel, waar de unieke sfeer in alle straatjes te proeven is.

Op een heuvelachtig schiereiland ten westen van de rivier schittert Porto Maurizio. De wijk Parasio is een doolhof van stegen, loggia’s en pleinen met uitzicht op zee. De kathedraal San Maurizio, de grootste kerk van Ligurië, torent met z’n statige uitstraling hoog boven alles uit. Richting het oosten van de rivier vind je het lager gelegen Oneglia.Daar bepalen de arcades, de werfhaven en een levendig plein het ritme van de dag. Cafés openen vroeg, marktkoopmannen verkopen lokale lekkernijen en de kraampjes trekken bewoners uit de hele omgeving.

Die tweedeling is geen breuk, maar een balans. Tussen stilte en bedrijvigheid, tussen een rijke geschiedenis en het alledaagse heden. Precies daarin schuilt Imperia’s eigen charme.

De gouden schat van Imperia: olie en gastronomie

Imperia leeft van de olijf en alles wat ze brengt. De inheemse Taggiasca-olijven zijn klein, vlezig en aromatisch. Ze leveren een zachte olie met een zuivere geur, geliefd in keukens ver voorbij de Italiaanse grens. In Oneglia vertelt het Museo dell’Olivo, opgezet door de familie Fratelli Carli, het verhaal van teelt, pers en handel. Je ziet er persen, flessen, affiches en ambachtelijke werktuigen die een eeuw geschiedenis omspannen.

Elk najaar viert de stad Olioliva, het feest van de nieuwe olijfolie. Kramen vullen de straten met proeverijen, producers delen oogstverhalen, en koks laten zien hoe versgeperste olie een gerecht naar nieuwe hoogten tilt. De keuken is verder typisch Ligurisch: knapperige focaccia, trofie met pesto, gevulde ansjovis, en seizoensgroenten uit de terrassen rond de stad. Wijnen als Pigato en Vermentino sluiten aan met frisse zuren en kruidige tonen; Rossese brengt elegant rood voor bij lichte visstoof.

Zo verbindt Imperia landbouw, ambacht en tafelplezier tot één geheel. Het is gastronomie zonder opsmuk, maar met karakter.

Een ontspannen toevluchtsoord aan zee

Waar Portofino en Alassio snel vollopen, blijft Imperia beter in balans. De stranden bij Borgo Marina hebben fijn zand en helder water. Kinderen spelen bij de golfbrekers; vroege zwemmers trekken baantjes langs de pier. Aan het eind van de middag kleurt het licht zacht tegen Parasio, het perfecte decor voor een wandeling.

Wie beweging zoekt, vindt kustpaden en rustige binnenwegen door de olijfgaarden. Fietsers kunnen de prachtige route volgen richting San Lorenzo al Mare; wandelaars kiezen de heuvels boven de stad voor uitzichten tot aan de Franse grens. Cultuurliefhebbers plannen rondom festivals in de regio of combineren met een dag Sanremo. Nice en Genua liggen op comfortabele afstand, maar zonder de drukte die er vaak bij hoort.

Imperia is daarmee een startpunt én een bestemming. Je vertraagt hier vanzelf.

Bekijk ook

Steeds meer Italianen kiezen 's zomers voor de rust van de Alpen in plaats van het strand | Beau Monde

Meer dan een vakantie: een authentieke ervaring

De aantrekkingskracht van Imperia is geen decor, maar een leefritme. Vissersboten keren terug bij zonsopgang, marktkramers stallen basilicum en citroenen uit, en in de middag sluit men even de luiken. 

Hier gaat het niet om massatoerisme, maar om traditie. Het resultaat is een stad die je verwelkomt zonder zich te verliezen. Als je zoekt naar het echte, alledaagse Italië, dan vind je het hier: tussen haven en heuvel, tussen olie en zee. Wat kan een mens nog meer willen?