:max_bytes(70000)/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2F2026%2F01%2FpkHmabdEe2SahC1768298141.jpg "Actrice Loes Haverkort over haar boek 'Troost' en een schokkende ontdekking over haar eigen rouw. Een kwetsbaar en openhartig verhaal over verlies en kracht.")
Dit interview met Loes Haverkort komt uit de nieuwste editie van Beau Monde. Nu in de winkels en verkrijgbaar via Tijdschrift.land!
Loes Haverkort schreef met haar boek Troost een gids voor iedereen die met verlies te maken krijgt. Een onderwerp dat haar na aan het hart ligt, gevoed door een gevoel van onmacht dat ze zelf maar al te goed kent. Hoe ga je om met het immense verdriet na het overlijden van een dierbare en, misschien nog wel lastiger, hoe ben je er voor een ander?
Machteloos gevoel
"Ik kan me heel machteloos voelen als iemand in mijn omgeving een dierbare verliest," vertelt Loes ons openhartig. "Je wilt er zijn voor een ander, iets zeggen of doen wat van betekenis is. Maar in werkelijkheid weet ik vaak niet wat ik diegene kan bieden, los van het uitspreken van 'gecondoleerd'."
Dit leidde tot het idee voor Troost. "Hoe fijn zou het zijn als je in zo'n situatie iets kunt geven aan iemand, een hart onder de riem, in de vorm van woorden en beelden? Mensen hebben niet altijd zin om over hun verlies te praten. Als je ze een boekje geeft, dan kunnen ze er op hun eigen tijd en tempo mee bezig zijn."
Een speciale band
De cover van het boek, met haar dochter Marie, is extra beladen. De foto is genomen bij het huis van haar oom, de broer van haar vader. "Voordat mijn vader overleed, heeft hij nog tegen mijn oom gezegd: 'Als ik er niet meer ben, zorg je dan voor mijn meisjes?' Dat heeft mijn oom ter harte genomen." De recente dood van deze oom brengt het verlies van haar vader weer dichtbij. "Daarom voelt het speciaal dat deze foto op de voorkant van Troost staat. Alsof ik door de dood van mijn oom zelf ook weer volle bak in mijn eigen boekje stap."
/https%3A%2F%2Fthumbor.pijper.io%2FU5qeVJM6iI2H9s1whr2w9WxO6xE%3D%2F1200x800%2Ftop%2Fhttps%253A%252F%252Fcdn.pijper.io%252F2026%252F01%252FtzPqmORBzMFVRI1767777520.png)
Overgeslagen woede
Tijdens het maakproces, met de vijf stadia van rouw als leidraad, kwam Loes tot een bijzondere conclusie over haar eigen verleden. "Een paar jaar geleden ontdekte ik dat ik zelf nooit echt boos was geweest, al die jaren niet," onthult ze. "Pas op mijn 40e ben ik woedend geworden, omdat mijn vader er niet meer is. Dat hele stadium had ik overgeslagen." Ze benadrukt nu het belang van elke fase. "Je kunt woede of depressie niet overslaan als je tot diepere acceptatie wilt komen."
Het resultaat is "precies het kleine, handzame boekje geworden dat ik in mijn hoofd had. Iets wat je makkelijk in je achterzak of de binnenzak van je jas kunt steken en troost geeft wanneer je dat nodig hebt."