:max_bytes(70000)/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2F2026%2F03%2FUT6yIJIVzXtAND1772540860.jpg "Lale Gül vertelt aan Beau Monde over haar beveiliging, haar werk en haar dromen voor de toekomst.")
Vrijheid of veiligheid? Lale Gül onthult in gesprek met Beau Monde over de impact van leven onder constante dreiging. 'Sommige vrienden durven niet meer naar mijn huis te komen.'
Nederland leerde 5 jaar geleden de Turks-Nederlandse Lale Gül kennen. Haar boek Ik ga leven, een autobiografie waarin ze zeer kritisch schrijft over haar conservatieve opvoeding en de islam, werd een bestseller en Lale een BN’er. Naast lof, kreeg ze echter ook veel heftige kritiek. Tussen dreiging en beveiliging zit Lale echter niet stil.
Dit artikel is deel van een groot interview met Lale uit de nieuwste Beau Monde. Vanaf donderdag in de winkels en verkrijgbaar via Tijdschrift.land.
"Ik was onthutst. Een jaar geleden kreeg ik van de politie zomaar een telefoontje met het nieuws dat ik zo snel mogelijk beveiligd moest worden, omdat ik gevaar liep. Vanaf dat moment moest ik mijn agenda doorgeven en kon ik niet meer alleen over straat. Aan dat systeem begon ik langzaam te wennen. Tuurlijk vond ik het stom dat ik mijn hele planning moest doorgeven, maar ik was wel veilig. Ik durfde zorgeloos naar tv-optredens en lezingen te gaan. Nu die beveiliging wegvalt, ben ik doodsbang dat er iets met me gebeurt."
NB: eind februari deelde Lale's advocaat, Peter Plasman, dat de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid het besluit om haar beveiliging te beëindigen had herzien. "De precieze vorm is nog onderwerp van gesprek."
"Heel af en toe ga ik uit eten en ik merk dat mijn vrienden niet meer mee durven te gaan. Sommigen durven ook niet meer naar mijn huis te komen. Zeker nu, zonder mijn beveiliging. Ik zeg altijd: 'Het is aan jou. Als je het niet chill vindt, moet je het niet doen.' Ik snap ze, maar het maakt me ook eenzamer."
"Heel veel. Jullie zeiden net dat het bijzonder is dat ik op een zaterdagochtend dit interview kan geven, maar mijn weekenden zijn vaak heel saai. Ik ga niet uit en winkel niet, dus ik zit meestal thuis."
"Ik mis wel echt het anonieme leven dat ik had toen mijn verhaal nog niet bekend was. In het buitenland voel ik me gelukkig wel vrij. Laatst was ik een weekje in Barcelona en dan kan ik lekker naar een feestje en hebben mensen geen mening over mij. Dat is zo’n heerlijk gevoel."
:format(webp)/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2F2026%2F03%2FxPI8hmxuMVMOae1772544398.jpg)
"Het komt vooral neer op spreken en schrijven. Al zes jaar schrijf ik dagelijks columns. Eerst in Het Parool en nu in De Telegraaf. Je kunt me ook boeken als dagvoorzitter en ik geef veel lezingen aan studenten. De meeste tijd steek ik nu in mijn nieuwe boek. Daar werk ik samen met Johan Derksen aan. We hebben allebei een sterke en afwijkende mening en die leggen we naast elkaar."
"Dat is de vraag die ik mezelf moet stellen. Stel dat ik nu overal mee kap, wat moet ik dan gaan doen? Ik weet niet hoe ik een alternatief leven in Nederland moet leiden. In het buitenland kan dat wel, maar daar spreek ik de taal niet en ik heb er geen vrienden."
"Ik hoop een leven op te bouwen waarbij ik in Nederland geïsoleerd leef en daarnaast vaak naar mijn toekomstige tweede huis in het buitenland kan vliegen. Spanje lijkt me fantastisch. Ik voel me daar helemaal thuis."
"Vanuit individueel oogpunt honderd procent. Ik zou een veel vrijer en fijner leven hebben. Daar twijfel ik niet over. Maar dan draai ik ook alles terug wat ik aan verdiensten heb. Door mijn verhaal te doen heb ik veel mensen geholpen en dat was mijn doel."
"Ik focus nu op het negatieve, de prijs die ik betaal, maar we moeten niet vergeten wat ik mensen aan inspiratie heb gegeven waardoor ze grote levenskeuzes hebben gemaakt. Ik zie dat als mijn brandstof."