Onderneemster Marlies: 'Luxe moet toegankelijk zijn voor iedereen'

Van jongs af aan is Marlies ter Wielen (28) een modemeisje met een liefde voor designertassen. Inmiddels staat ze aan het roer van Pepper Luxury Vintage, waar ze vintage designeritems verkoopt. Bekend en onbekend Nederland weten haar pareltjes te vinden. "Oudere designertassen zijn kwalitatief veel mooier gemaakt."

Toegankelijke luxe

"Behalve oprichter van mijn bedrijf, waarbij ik leiding geef aan een team van negen, ben ik een manusje van alles: ik kijk met iedereen mee, werk aan businessstrategieën zodat we blijven groeien en ben verantwoordelijk voor inkoop en marketing. Bovendien doe ik bij iedere tas die binnenkomt nog altijd zelf de quality check. Ik denk dat ik inmiddels zeker tienduizend designertassen in mijn handen heb gehad."

"Ik vind dat luxe toegankelijk moet zijn voor iedereen – en dat er niet per se een enorm prijskaartje aan hoeft te hangen. Toen ik drie jaar geleden mijn bedrijf begon, wilde ik juist níet het gevoel uitstralen dat je in de P.C. Hooftstraat krijgt: dat je nergens naar binnen durft te lopen. In bepaalde winkels gebeurt het nog steeds dat ik wél word geholpen als ik een designertas draag, maar dat ik zonder tas praktisch word weggekeken. Met mijn eigen bedrijf wilde ik uitstralen: everyone is invited."

"Op onze website verkopen we vintage designeritems, waaronder veel tassen, van Chanel, Gucci, Louis Vuitton, Dior, Prada en Céline. De prijzen voor een designertas variëren van driehonderd tot vijfduizend euro. Onze doelgroep bestaat voornamelijk uit vrouwen tussen de twintig en veertig, maar ook gay mannen en mannen die voor hun vrouw shoppen."

Holy grail

"Ik denk dat het niemand verbaasde toen ik mijn eigen onderneming begon. Van jongs af aan wilde ik mijn eigen geld verdienen. Als kind printte ik kleurplaten uit en verkocht die in onze straat; 1 euro voor niet ingetekende kleurplaten en 1,10 voor ingetekende."

"Toen scrunchies helemaal in raakten, verkocht ik die via Instagram. Ik maakte ze zelf achter de naaimachine, samen met mijn moeder en zusje. Een zakelijk idee krijgen, dat uitwerken en er volledig voor gaan, vind ik het leukste wat er is. Helemaal als mensen denken dat iets me niet gaat lukken; dan bewijs ik ze graag het tegendeel."

"Mijn ouders hadden een gietvloerenbedrijf. Hard werken en geen 9-tot-5-mentaliteit hebben is me met de paplepel ingegoten. Ik heb International Business Management gestudeerd en daarna in de mode gewerkt, want fashion was voor mij een holy grail. Als student kocht ik mijn eerste designertas bij United Wardrobe, de voorloper van Vinted. Dat ging ik daarna vaker doen. Dan shopte ik bijvoorbeeld een heel lelijk gefotografeerde Louis Vuitton, die ik meteen voor een hoger bedrag doorverkocht, omdat ik eigenlijk het geld er niet voor had."

"Als het een nepper is, zie ik dat metéén: aan de naden of de geur van het leer."

"Nadat ik mijn baan als international sales manager bij een modelabel had opgegeven, besloot ik van mijn hobby mijn bedrijf te maken. Mijn ouders en vriend vonden het een goede stap, maar sommigen snapten niet hoe ik hier geld mee kon gaan verdienen. Ikzelf wist gewoon dat er een markt voor was. Ik had ook geen plan B en dacht: falen is geen optie."

Rijke stinkerd

“Vanaf het begin heb ik bewust mijn persoonlijkheid aan mijn brand verbonden - grappig genoeg word ik daardoor ook weleens herkend. Drie jaar geleden was zoiets redelijk uniek. Het schept vertrouwen dat klanten weten dat ze van mij kopen en niet van een anonieme rijke stinkerd uit Dubai."

"Toen ik begon, waren Vinted en Vestiaire Collective de enige grote spelers op dit gebied. Ook verkochten Insta-accounts designeritems, maar die vond ik er onbetrouwbaar uitzien. Er gingen spookverhalen rond, over nepitems of tassen die niet aankwamen. Daarom besloot ik niet in te kopen van consumenten, maar alleen van leveranciers wereldwijd. We doen veel zaken met Japan, maar ook met Amerika, Frankrijk en Italië."

"Niet iedereen is fan van vintage en dat is prima. Maar het is een feit dat oudere designertassen kwalitatief veel mooier gemaakt zijn dan nieuwe. Een voorbeeld: tot 2008 was het CC’tje op een Chaneltas gemaakt van 24 karaat verguld goud. Tegenwoordig is dat van gekleurd staal. Als je met je tas in de regen loopt, verkleurt het - dat vind ik heel kwalijk voor een tas van 12.000 euro. Daarbij worden die tassen niet meer handgemaakt, maar machinaal."

"De weekendtassen van Louis Vuitton waren vroeger zó sterk, dat wat je ook deed - je kon er nog net niet met je auto overheen rijden - ze in prima conditie bleven. Tegenwoordig zijn ze absoluut niet meer zo hufterproof. Mijn eigen pronkstuk is een vintage Chanel double flap bag. Ik deed hem mezelf cadeau toen mijn vriend en ik ons koophuis vonden. Inmiddels is hij helemaal afgedragen, want ik draag hem élke dag, ook al heb ik inmiddels nog zo’n zes andere tassen. Maar hij gaat nóóit weg."

FOMO

"We hebben nu altijd zo’n 200 designertassen op voorraad. Neppers komen gelukkig bijna nooit op ons pad, maar mocht het gebeuren, dan ruik en zie ik dat metéén; bijvoorbeeld aan de naden of de geur van het leer. Ook werken we met een AI-tool die fakes herkent."

"We nemen nu grote partijen af van onze leveranciers, maar toen ik begon had ik nét geld om vijf tassen in te kopen. Mijn website bouwde ik zelf, met behulp van tutorials. Mijn advies voor beginnende ondernemers: doe alles wat je zelf kunt doen ook zelf. Natuurlijk heb je voor iedere klus iemand die het beter kan, maar je kunt je geld maar één keer uitgeven en niet alles hoeft meteen perfect te zijn."

"Toen ik voor het eerst live ging, had ik dus alleen maar die vijf tassen - gekocht met een startbedrag dat ik bij elkaar had gespaard. Omdat dit niet voldoende was, zette ik ook de tassen van mezelf en van vriendinnen online. Iedereen moest zijn tas komen inleveren, haha. Zodra we live gingen, zette ik die meteen op ‘uitverkocht’. Zo gaf ik mijn website body en creëerde ik een stukje FOMO."

Rechtszaak

"Ik heb nu een heel team en best wat vrienden met een eigen bedrijf, maar toen ik begon, was het vrij eenzaam als ondernemer. Veel vriendinnen zaten in andere levensfases. Bovendien is het jouw hoofd op het hakblok als iets tegenzit."

"Mijn grootste beginnersfout was mijn bedrijfsnaam niet trademarken. Ik begon onder de naam Bobbie Luxury Vintage. Er bleek een Franse multinational te bestaan met dezelfde naam, die me na anderhalf jaar aanklaagde. Het aanvechten zou ik nooit winnen, zei mijn advocaat. De duizenden dustbags, dozen en kaartjes met mijn bedrijfsnaam erop die ik van mijn zuurverdiende geld had laten maken, kon ik meteen vernietigen, echt verschrikkelijk! Toen dacht ik: ik kap ermee. Ik zag geen licht meer aan het einde van de tunnel."

"Toch heeft het zo moeten zijn. Ik heb de bedrijfsnaam veranderd in Pepper, de naam van onze hond. Om te voorkomen dat mensen zouden denken dat ik failliet was gegaan, ben ik open geweest over het naamveranderingsproces. En juist doordat ik alles uitgebreid deelde, kreeg Pepper een vliegende start."

"Alle BN'ers die van vintage designer bags houden, weten ons online te vinden."

Hoogtepunt

"Inmiddels hebben we veel bekende klanten. Zo is een bepaalde zangeres fan van onze tassen en volgt Monica Geuze ons trouw op Instagram."

"Eigenlijk weten alle BN’ers die van vintage designer bags houden ons wel te vinden. Verder hebben we samenwerkingen met influencers als Jade Anna en Tessa van Montfoort. Vorig jaar hadden we drie pop-ups: twee in Utrecht, één in Amsterdam. Dat mensen drie uur in de rij stonden om deze pop-ups binnen te komen en soms helemaal uit België of Friesland kwamen, vond ik echt een hoogtepunt."

"Een donker randje van mijn werk is dat er op zulke dagen een boom van een bewaker in de winkel stond, die ons daarna naar onze auto’s escorteerde, want anders voelde ik me niet veilig."

"Deze branche is diefstalgevoelig. Voor je het weet word je overvallen, word je voorraad verkocht op Telegram en zie je die nooit meer terug. Om dat te voorkomen, checken we regelmatig onze auto’s op trackers en houden we ons bedrijfsadres geheim. Ons kantoor en magazijn zijn gevestigd in een bunker van 600 vierkante meter: een soort Fort Knox met een groot hek ervoor, tralies eromheen en een uitgebreid alarmsysteem. Ik kan me er echt boos om maken dat dit nodig is."

World Domination

"Dat ik een miljoenenbedrijf run, betekent niet dat ik zelf miljoenen op de bank heb. Ik keer mezelf een bescheiden salaris uit, de rest gaat terug in de zaak. Ik shop ook niet uit eigen voorraad. Als je in McDonalds werkt, wil je ook niet elke dag friet."

"Werken vind ik het allerleukste om te doen, mijn bedrijf is mijn leven. Dat klinkt triest, maar zo is het wel. Elke week denk ik: ik moet oppassen dat ik mezelf niet voorbij loop. Nadeel van een online bedrijf is dat het 24/7 doorgaat en alles, van DM’s tot bestellingen, binnenkomt op mijn telefoon. Daarom krijg ik nu na acht uur ’s avonds geen meldingen meer. En ik ben begonnen met golfen. Ik denk dat je met een eigen bedrijf niet kunt voorkomen dat werk overloopt in privé. Mijn vriend werkt parttime in mijn onderneming, dus bespreken we iedere avond werkzaken. Hij begrijpt me als geen ander en we kunnen goed samen sparren."

"Ik ben ambitieus. Mijn droom is de grootste worden in dit segment: ik wil zéker geen lokale speler blijven. Dit jaar richten we ons op België, Scandinavië en Groot-Brittannië. Mijn doel is world domination, met online succes én in elke hoofdstad een Pepper-winkel. Ik ben ervan overtuigd dat, als je als ondernemer in jezelf gelooft en jezelf niet in de weg zit met limiterende gedachtes, de wereld aan je voeten ligt."