Karsu openhartig over moederschap, verlies en nieuw geluk

“Zeker. Voor mij en mijn man is het al hartstikke mooi, maar ik zie hoe ook mijn familieleden opbloeien als Blues de kamer binnenkruipt, kusjes uitdeelt en naar iedereen zwaait. In die fase zitten we nu. Alle opa’s, oma’s, vrienden en familie zijn dol op hem. Een nieuw gezinslid erbij is echt prachtig.”

“Ik vind dat ik als persoon niet veel veranderd ben. Ik ben mezelf gebleven en daar ben ik heel blij mee. Natuurlijk ben ik bezorgd en check ik alles in zijn omgeving en op de grond als hij rondkruipt, maar verder ben ik vrij relaxed. Door mijn beroep heb ik mijn eigen identiteit en ik doe nog steeds de dingen die ik leuk vind. Alleen is er iets heel moois bij gekomen. Overigens is mijn leven wel enorm veranderd hoor.”

“Mijn eigen tijd én prioriteiten. Mijn zoontje wordt gemiddeld vijf keer per nacht wakker. Gelukkig heb ik overdag nog energie om mijn werk te doen. Ik heb ook geluk met een liefdevol vangnet van mensen die kunnen oppassen en paraat staan als ik moet optreden. Ook mijn man is fantastisch. In de opvoeding bewegen we heel natuurlijk met elkaar mee en we vullen elkaar goed aan.”

“Veel vrouwen zeggen dat ze zichzelf niet meer herkennen. Dat heb ik gelukkig niet. De eerste paar weken nadat mijn zoontje geboren was, maakte ik me wel zorgen over alles. Toen dacht ik: dit gevoel gaat waarschijnlijk nooit meer weg. Maar so be it. Wat ik leuk vind aan het moederschap is dat ik zoveel heb geleerd. Ik ben een soort verpleegster geworden en weet bijvoorbeeld bij welke planten je kind absoluut niet in de buurt moet komen. Al die nieuwe weetjes vind ik een leuke bijkomstigheid.”

“Met vallen en opstaan leer ik het moederschap. Ik heb serieus met veel dingen gestruggeld. Ik heb een kookboek geschreven en kan zonder moeite voor twintig man hummus maken. Maar nu ik babyhapjes moet maken, blijkt de blender te groot. Hoe doe je dat in godsnaam voor een baby? Ik heb zelfs een halve online cursus gevolgd. Een tip voor zwangere meiden: maak een WhatsAppgroep met je beste vriendinnen die ook jonge kinderen hebben. Zo kun je met elkaar sparren als je even iets niet weet.”

“Nee, want ik heb ook vriendinnen zonder kinderen. Zelf ben ik pas op mijn 34ste moeder geworden, dus ik weet hoe vervelend het kan zijn als het alleen maar over luiers gaat. We gaan zometeen ook nog over andere onderwerpen praten, want ik heb veel meer te vertellen.”

“Hij heeft energie voor tien. Niet normaal. Hij zit aan alles waar hij niet aan mag zitten en ik heb mijn handen eraan vol. Maar zodra ik wakker word, krijg ik een kusje en het gevoel dat ik daarvan krijg, kan ik je bijna niet uitleggen. Blues is een echte womanizer. In restaurants zwaait hij alleen naar mooie meisjes. Als ik had geweten dat het moederschap zó leuk zou zijn, was ik er misschien eerder aan begonnen. Ik dacht lange tijd dat ik door een baby niet meer zou kunnen reizen, maar hij is al mee geweest op tour en we zijn als gezin op vakantie geweest naar Curaçao. Hij moet een beetje wennen aan het leven dat wij leiden. Ondanks ons drukke bestaan zorgen we dat hij opgroeit in een warme, rustige en vertrouwde omgeving.”

“Koken en eten. Ik vind het superleuk om te koken en daarom heb ik er ook – mede – mijn werk van gemaakt. Verder spreek ik graag met vriendinnen af of slenter ik door een nieuw dorpje of stadje om boetiekjes en restaurants te ontdekken. Lekker burgerlijk.”

“Ik vind het leuk om te proeven en met smaken bezig te zijn. Gelukkig ben ik geen zoetekauw, dus ik werk geen hele taarten naar binnen. Tijdens mijn zwangerschap ben ik dertig kilo aangekomen. Voor iemand van 1,65 meter is dat best veel. Dankzij de borstvoeding viel ik 32 kilo af en was ik zelfs slanker dan vóór mijn zwangerschap. Ik was ontzettend blij dat ik mijn conditie weer terug had, want tegen het einde van mijn zwangerschap kwam ik nauwelijks de trap meer op. Toen dat weer lukte, was ik echt opgelucht.”

“Ja, daar was ik zeker bang voor, want sommige jurken waren speciaal voor mij ontworpen. Ik was blij dat ik ze na de bevalling weer aan kon, maar realiseerde me ook dat mijn lichaam een kind heeft gemaakt. In mijn gedachten ben ik daarom lief geweest voor mijn lichaam. Als vrouw kun je voor de spiegel staan en snel denken dat je er niet uitziet. Ik ben blij dat ik weer kan lopen en dat ik gezond ben. Ik wil me niet te veel bezighouden met uiterlijk en gewicht. Het zou mooi zijn als vrouwen wat liever zijn voor hun lichaam én voor elkaar.”

“Een voorbeeld: ik had iets gegeten en de jurk die de dag ervoor nog paste, kreeg ik de volgende dag niet meer dicht. Waarschijnlijk hield ik vocht vast door de hormonen, maar ik wist me er toch in te wurmen. Daarna kreeg ik op social media meteen commentaar. Mensen vroegen of ik opnieuw zwanger was. Ik keek naar de foto en zag dat ik inderdaad een klein buikje had. Ik wist niet goed hoe ik me bij die opmerking moest voelen en of ik erop moest reageren. Dat heb ik niet gedaan, want ik ben niemand een verklaring schuldig. Maar één ding weet ik zeker: ik ga nooit aan iemand vragen of diegene zwanger is. Zelfs niet als diegene hoogzwanger lijkt, haha.”

“Goede vraag. Ik zie er graag goed uit en op het podium pak ik helemaal uit. Thuis draag ik liefst gewoon een T-shirt en spijkerbroek. Mijn kledingstijl is wel veranderd sinds ik moeder ben. Mijn oude kleding vind ik nu vaak wat meisjesachtig. Ik heb een andere smaak ontwikkeld.”

“Ik beweeg mee met de seizoenen. Kleuren als bruin, burgundy en warme tinten in de herfst, en in de lente meer pastel. Het liefst shop ik in boetiekjes. Sinds de pandemie vind ik het belangrijk om lokale ondernemers te steunen, dus grote ketens bezoek ik niet meer. Maar ik geef geen extreme bedragen uit aan kleding.”

“Voor mijn gevoel was hij dat altijd al, want hij is van nature heel zorgzaam. Die rol als vader past hem perfect. Zelf zie ik soms beren op de weg en vraag ik me af hoe we alles moeten plannen. Dan zegt Mike altijd dat het goed komt en dat we onze weg daarin wel vinden.”

“We horen vaak van vrienden die al kinderen hadden, dat het belangrijk is om date nights te plannen. Daarom stel ik af en toe voor om Blues naar onze ouders te brengen en samen uit eten te gaan. Mike vindt dat soms lastig, want hij is nooit klaar met zijn to-dolijstjes. Maar uiteindelijk gaat hij wel mee.”

“Heel fijn. Veel werk gebeurt aan de keukentafel en privé en werk lopen door elkaar heen. Ik weet eigenlijk niet beter. Het is ook prettig dat Mike mee kan op reizen voor mijn werk. Als ik ’s avonds vrij ben, kunnen we samen uit eten. Dat is een groot voordeel van samenwerken.”

“Dat hebben we nu één keer gedaan en toen ging mijn moeder ook mee. Het was best pittig, want ik gaf nog borstvoeding. Dan word je om zeven uur ’s ochtends wakker in je hotel, zit je vervolgens vijf uur in de auto naar een optreden, moet je soundchecken en tussendoor je baby voeden. Daarnaast word je ’s nachts vaak wakker en herhaalt dit ritme zich twee weken lang. Dat was heftig. Op een gegeven moment stond ik op het podium en realiseerde me dat ik nog geen hap had gegeten. Dat was me helemaal ontgaan. Toch zou ik Blues zo weer meenemen. Het is het absoluut waard.”

“Nee joh, dat had ik eigenlijk nooit. Een paar jaar geleden, in een heftige periode, was ik helemaal overwerkt en ging naar een mental coach om alles op een rijtje te zetten. Zij pakte pen en papier en tekende een taartdiagram waarin ik per stukje moest invullen hoe ik mijn tijd verdeelde tussen liefde, werk en mezelf. Ik schreef dat zo’n tachtig procent van mijn tijd naar werk ging en de rest naar mijn vrienden en Mike. Toen vroeg ze: ‘En waar ben jij in dit verhaal? Wanneer doe je iets leuks voor jezelf?’ Dat was een wake-upcall. Sindsdien richt ik mijn leven anders in. Ik probeer me ervan bewust te zijn dat ik dingen voor mezelf doe. Even wandelen om mijn hoofd leeg te maken of ergens een kopje koffie drinken. Als moeder voel ik me daar soms schuldig over, want die tijd had ik ook met mijn kind kunnen doorbrengen. Maar ik denk dat ik er een leukere moeder door ben.”

“Ik heb dit jaar in Nederland vier openluchttheater concerten gepland. Ik wil ruimte houden voor spontane projecten of nieuwe singles en me focussen op 2027. Dan is mijn theatertour en daarvoor ben ik al moodboards aan het maken. Dat wordt heel vet. Daarnaast ga ik in april naar Turkije om op te treden in het aardbevingsgebied. Dat wordt ongetwijfeld emotioneel, voor mezelf én de mensen daar. Verder ben ik actief met mijn stichting, de Karsu Foundation, om slachtoffers van de aardbeving te helpen. We hebben een muziekschool opgericht voor honderden leerlingen, een naaiatelier opgezet voor moeders en we sponsoren een voetbalteam voor tieners. Met de opbrengst van mijn kookboek konden we dit allemaal realiseren. Dat vind ik fantastisch.”

“Alle opdrachten die de laatste jaren en in de toekomst nog op mijn pad komen, voelen als een cadeautje. Steeds als ik denk: jeetje, waar houdt dit op, dient zich weer een bijzonder project aan. Zo ben ik dit jaar gevraagd als Ambassadeur van de Vrijheid op 5 mei en staat er voor 2027 een mooie theatertour gepland. Verder hoop ik nog wat mooie tv-programma’s te mogen presenteren en nog meer mensen te mogen raken met mijn muziek.”