Flemming: 'Ik moet mezelf soms even knijpen: is dit echt?’

“Heel goed. Ik woon heerlijk in Den Bosch, de stad waar ik ben geboren, en heb van mijn hobby mijn beroep kunnen maken. Toen ik eerder dit jaar naar Ahoy reed om mee te doen aan De Vrienden Van Amstel Live, moest ik mezelf soms even knijpen. Is dit echt? Dat heb ik ook als ik een eigen uitverkochte show mag doen. Ik brak pas vier jaar geleden door met het nummer Amsterdam, maar intussen is er zo ontzettend veel gebeurd. Soms kan ik het bijna niet geloven.”

“Het loopt zoals het loopt. Als je een keuze hebt gemaakt, dan moet je daar achteraf niet eindeloos over blijven piekeren. Daar is het leven te kort voor. Ik geloof dat alles gebeurt met een reden. Geniet van wat er op je pad komt. Dat lukt mij best goed. Ook omdat ik doe wat ik het allerleukste vind om te doen: optreden en muziek maken. Natuurlijk gaat er wel eens iets verkeerd. Maar ik ben positief ingesteld en zit niet bij de pakken neer. Ik probeer er het beste van te maken.”

“Na twee succesvolle concerten in AFAS en uitverkochte theater- en clubtours stond ik afgelopen oktober voor het eerst in Ahoy in Rotterdam. Optreden voor 16.000 man, dat had ik nog nooit gedaan en ik had er enorm naartoe gewerkt. Alles ging perfect en de show was fantastisch. Ik stond op het podium en dacht: holy shit, wat is dit gaaf! Een ander fantastisch moment was bij de opnames van het nieuwe seizoen van The Voice Kids. Ik zat in die rode stoel en dacht: wow, hier keek ik een paar jaar geleden nog naar op tv en nu zit ik hier zelf als coach. Dat is toch bizar?”

“Ik ben nogal perfectionistisch. Niet zo heftig dat ik altijd bezig ben met controle houden, maar ik wil wel het beste leveren. Stel: wij zijn onderweg naar een afspraak en krijgen een klapband, waardoor we te laat komen, dan ben ik twintig minuten goed zuur, maar daarna laat ik het los. We zijn allemaal maar mensen hè.”

“Ik ben netjes opgevoed. Mijn ouders zaten allebei in de verzekeringen en gaven mij veel steun. Ze lieten me lekker doen wat ik wilde. Dat was zingen, ik zong thuis de hele dag door. Toen mijn moeder in de krant een berichtje zag over een auditie voor de musical Ciske de Rat, dacht ze: misschien is dat leuk voor Flemming. Ik was een jaar of negen, dus dat vond ik spannend. Maar ik weet nog goed dat mijn moeder zei: ‘Als je blijft zingen op je slaapkamertje, dan gaat niemand je horen. Laat mensen horen wat je kunt en hoe graag je het wilt.’ Nadat ik was uitgekozen, werd ik verliefd op optreden. In het begin had ik niet echt door wat ik aan het doen was. Ik vond het gewoon leuk. Pas toen ik als 15-jarige in Kruimeltje speelde, kwamen er wat meer zenuwen bij kijken. Dat ging snel weer weg, want zingen is gewoon het leukste wat er is.”

“Mwoah. Ik moet wel wat hebben gepresteerd voordat ik mezelf iets gun. Als ik een weekend heb gehad met veel optredens en dat ging lekker, dan mag ik van mezelf wel een goede fles wijn kopen. Maar anders neem ik het huismerk, haha. Ik ben beter in cadeautjes geven aan anderen dan aan mezelf. Wat dat betreft ben ik behoorlijk zuinig. Ik ben blij met hoe mijn carrière gaat en dat ik dit al vier jaar mag doen, maar er is geen garantie dat volgend jaar hetzelfde zal zijn. Daarom ga ik verstandig om met geld. Mijn grootste aankoop tot nu toe was mijn appartement in Den Bosch. Ik heb er altijd van gedroomd om een huis te hebben in de binnenstad. Toen dat lukte, voelde ik me de koning te rijk.”

“Mijn oma is helaas niet meer met ons. Ze is negen jaar geleden overleden, maar zij was mijn allergrootste support. Een heel sociale, vrolijke en grappige vrouw. En altijd zo trots op mij. Haar motto was: ‘Ga ervoor, ik geloof in je.’ Mijn ouders en broer ook, trouwens. Ik ben opgegroeid in Vught, vlakbij Den Bosch. Daar wonen mijn ouders nog steeds. Elke week probeer ik een avondje gezellig bij hen te eten. Met mijn moeder bel ik sowieso elke dag. Ze komen ook vaak bij mijn shows kijken.”

“Op mijn nieuwe album Samen is leuker dan alleen. Ik dacht: wat kan ik doen dat origineel en prikkelend is voor mezelf en mijn publiek? Ik verkeer nu in de gelukkige positie dat ik kan samenwerken met grote artiesten van wie ik vroeger fan was, dus het leek mij te gek om een album te maken met alleen maar samenwerkingen. Ik heb geprobeerd alle stijlen aan te tikken, dus er staat een liedje op met Guus Meeuwis, Metejoor, Hardwell, Mart Hoogkamer... Dat maakt het heel verrassend.”

“Ja, dat vind ik wel. Veel mensen denken dat mijn carrière is begonnen met Amsterdam, maar toen had ik al drie grote musicals gedaan, acht jaar in een coverband gespeeld, een EP gemaakt en de Rockacademie in Tilburg afgerond. Ik heb de nodige 50.000 uur wel gemaakt, haha.”

“Oef. Ik word niet zo vaak dronken. Sowieso ben ik niet echt een bierdrinker en wijn is in de kroeg meestal niet heel lekker. Ik heb liever vier glazen goede rode wijn dan twintig baco’s. Dat is toch een andere avond en beleving. De laatste keer dat ik iets te veel op had, was thuis, met vrienden. Dat doen we weleens, dan neemt iedereen een flesje mee. Lekker borrelen en even goed praten in plaats van half schreeuwend tegen elkaar in een café.”

“Voor mijn theatertour in 2025 heb ik een prachtige gitaar gekocht. Het is een Gibson Doves in Flight, de kenners weten wel dat daar een prijskaartje aan hangt. Ik ben er heel blij mee.”

“Ed Sheeran. Ik had niet echt een crush op hem, maar hij heeft me wel aangespoord om muziek te gaan schrijven en maken. Wat hij kan met een akoestische gitaar, zulke sterke songs bedenken die niet meer uit je hoofd gaan, dat vond ik zo ontzettend vet. Ik ben meteen zelf gaan oefenen.”

“Die heb ik niet. Ik ben altijd voorzichtig, omdat ik nog goed weet hoe het was om niet zoveel inkomsten te hebben. Voordat ik doorbrak had ik een eenmanszaakje. Voor 300 euro trad ik twee keer op een avond een uur op in een hoekje van een zaak. En daarna kwam de Belastingdienst nog, dus ik reken mezelf niet snel rijk. Als ik een grotere uitgave wil doen, vraag ik eerst aan mijn boekhouder: ‘Kan dit?’ Geld verdien je door te werken, dus daar moet je zuinig op zijn.”

“Poeh, ik zei laatst sorry toen ik de verjaardag van een van mijn beste vrienden was vergeten. Hij vond het niet erg, want hij snapt dat ik soms een beetje druk ben. Dan kun je dat soort dingetjes over het hoofd zien.”

“Ik hoop het wel. Het zou leuk zijn als je al je familie en vrienden weer terugziet na je dood. Maar helaas, dat weten we niet.”

“Dat was in de zomer dat ik doorbrak. Alles waar ik ooit van had gedroomd werd werkelijkheid. Er kwamen aan de lopende band aanvragen binnen die allemaal supervet waren. Daardoor konden we niet zo goed nee zeggen. Dat was iets te druk. Ik rende mezelf een beetje voorbij, maar gelukkig was ik er op tijd bij. Ik moest echt rust nemen, dus we hebben mijn agenda leeg geveegd. Een maand lang heb ik helemaal niets gedaan, dat was top. Het was goed om te merken dat ik lichamelijk en geestelijk weer bijkwam. Daardoor let ik nu beter op de balans. Hard werken is ook hard rusten. Ontspannen is bij mij simpel: telefoon weg en lekker op de bank een filmpje kijken of een boek lezen. Elke twee of drie jaar herlees ik alle Harry Potterboeken. Ik ben een enorme fan.”

“Tijdens m’n optreden bij De Vrienden van Amstel Live moest ik met Emma Heesters op een plateau hoog in de lucht staan. Als ik over het randje keek, kreeg ik meteen spaghettibenen. Ik hou ook niet van spinnen, stom hè? Ik vind dat ik me niet moet aanstellen, maar bij een grotere spin weet ik niet hoe snel ik weg moet komen.”

“Eeehm… een 7,5 denk ik. Ik heb dagen dat ik naar de AH ga in een huispak met UGGs aan en mijn haar half omhoog, maar over het algemeen vind ik het wel belangrijk om goed voor de dag te komen. Met een optreden, een verjaardag of een meeting, wil ik er goed verzorgd uitzien. Daarom ga ik regelmatig naar de kapper, zorg ik dat ik genoeg sport en op mijn eten let. Ik ben een tijdje een stuk zwaarder geweest. Sindsdien ben ik twaalf kilo afgevallen. Dat probeer ik op peil te houden.”

“Een lied schrijven voor iemand. Ik ga niet zeggen voor wie dat was, maar die persoon wist dat wel. Ik heb ook de nodige films gekeken om te weten wat je op een date nou eigenlijk wel of niet moet doen. Een cadeautje geven, lekker een hapje eten.”

“Kleine Flemming met de grote droom om zanger te worden. Als ik het op een rijtje zet, dan is het belachelijk wat mij allemaal overkomt. Ik ben vol ongeloof, dankbaar en trots. Toch voelt het alsof ik er nog niet echt ben. Je zult mij nooit horen zeggen: ik heb het gemaakt. Ik verwacht nog meer van mezelf. Ik wil nog betere muziek maken, er nog meer uithalen.”