Anna Gimbrère over het moederschap: 'Ik identificeerde me met vrouwen zonder kinderen'

“Ik heb me altijd meer geïdentificeerd met vrouwen zonder kinderen, omdat ik erg gehecht ben aan mijn vrijheid en dacht dat andere vrouwen een betere moeder zouden zijn. Mijn vrienden smelten zodra ze een baby in een kinderwagen zien liggen. Dat gevoel had ik alleen met puppy’s en andere dieren. Ook dacht ik dat ik, als ik iets groots wilde bereiken, geremd zou worden door een kind.”

“Herman en ik hebben het er veel over gehad. Hij zei: ‘Het is aan jou, ik heb het al twee keer meegemaakt en een derde keer met jou lijkt mij ook leuk.’ Uiteindelijk heb ik besloten om het aan het lot over te laten. En toen ik eenmaal zwanger was, voelde het als een cadeau. Ik dacht aan alle vrouwen bij wie het niet lukt. Herman is een geweldige vader. Zijn andere twee kinderen zijn, mede dankzij zijn ex-vrouw natuurlijk, mega goed gelukt. Dus ik wist dat het met hem samen sowieso goed zou komen.”

“Mijn respect voor moeders is enorm gegroeid. Nu weet ik eindelijk wat mijn vriendinnen hebben doorgemaakt en het spijt me dat ik er niet meer voor ze ben geweest toen zij moeder werden. Zij waren er tijdens mijn zwangerschap wel voor mij. Ik kreeg al hun zwangerschapsbeha’s, zalfjes en kleding. De zwangerschap en het moeder worden hebben me dichter bij mezelf, mijn vrienden en mijn ouders gebracht. Dat voelt als een verrijking. Als ik geen kind had gehad, had ik dit allemaal niet geweten, maar dan was ik ook gelukkig geweest. Zo denk ik er nog steeds over.”

"Ik denk dat ik wel een relaxte moeder ben. Ik hou van rauwdouwers, kinderen die lekker springen in de modder en veel buiten spelen. Overbezorgd ben ik niet. Ik wil Felix vrij laten en hem zo veel mogelijk zelf laten uitvinden. Wel ga ik hem veel laten spelen met andere kindjes en vind ik het belangrijk dat hij leert delen. Hij is enig kind en mag geen egocentrisch wezentje worden.”

“Heel erg. We zijn gaan samenwonen, omdat we een kind kregen en ik vond het ontzettend moeilijk om van Amsterdam naar Utrecht te verhuizen. Ook vond ik onze relatie perfect toen we nog niet samenwoonden. Ik vind het fijn als we dingen voor onszelf doen en als je elkaar daarna weer ziet, is het altijd leuk. Nu we samenwonen, is het burgerlijker en is naast elkaar wakker worden inmiddels normaal. Aan de andere kant zie ik nu hoe leuk hij is als vader en als huisman. Samenwonen voelt ook verrijkend. Ik denk eerlijk gezegd dat het voor hem moeilijker is om aan mij te wennen dan andersom. Ik ben gewoon tering onrustig en daar kan hij last van hebben.”

“Toen Felix geboren werd, was Herman twee maanden lang veel vrij. Ik ben nog nooit zo verliefd geweest op hem als in die periode. Het was heel fijn om met zijn drietjes in dat bubbeltje te zitten. Herman brengt echt rust in mijn leven. Hij zet mij vaak op mijn plek. Ik denk dat ik, nu ik moeder ben, wel meer opensta voor zijn ‘vriendin, bewaak even je rust’-adviezen.”