Anna Gimbrère droomt van een buitenlands avontuur: 'Hoop dat ik Herman zo gek krijg'

“Ik kan gelukkig heel goed slapen en ik weet dat sporten me helpt om tot rust te komen. Ik kan best ontspannen, maar wel op een nuttige manier. Overigens zie ik sociale dingen met vrienden ook als nuttig hoor. Alleen doe ik dat veel te weinig, omdat ik in een fase zit met een jong kind, net naar Utrecht ben verhuisd en mijn vrienden grotendeels in Amsterdam wonen. Dan moet je puzzelen om elkaar te zien.”

“Het is een soort onrust. Ik heb altijd het gevoel dat ik iets zinvols wil doen. Ik wil graag kunnen terugkijken op een leven waarin ik heb geprobeerd om waarde toe te voegen. Ik vind dat ik bevoorrecht ben geboren in een heel warm gezin in Nederland. Dat verplicht mij om niet alleen maar aan mezelf te denken, omdat er zoveel aan de hand is in de wereld. Ik denk veel na over hoe ik iets nuttigs kan doen. Heel lang vond ik dat in de wetenschapsjournalistiek, omdat ik het gevoel heb dat wetenschap ons verder helpt. Maar ik merk nu dat ik een soort plateau heb bereikt.”

“Er zijn allemaal bubbels ontstaan. De mensen die mij kennen, kennen mijn verhaal inmiddels wel, en de mensen die er het meest bij gebaat zijn om te weten hoe de wereld werkt, bereik ik niet meer. Zij zitten in hun eigen tunnel. Ik vraag me echt af: wat nu?”

“Een kind krijgen is inderdaad een enorme beperking van je mogelijkheden. Het is grandioos en onbeschrijfelijk, maar daardoor kunnen ook veel dingen niet meer. Ik ben gek op groot denken en nu ik moeder ben, is Felix mijn eerste prioriteit. Het voelt soms alsof mijn tijd niet meer van mij is.”

“Van thuis zitten met een kind word ik niet rustiger hoor. Iemand zei laatst tegen mij: ‘Naar je kind gaan is vakantie van werk en naar je werk gaan is vakantie van je kind.’ Dan heb ik nog een makkelijk kind, maar ik snap wel dat het zo voelt.”

“Ik heb een enorme liefde voor dieren en natuur. Als ik een dier zie dat in nood is, dan moet ik helpen. En als ik erover lees, moet ik al snel bijna huilen. Het zit heel diep en voelt als een roeping. Eigenlijk weet ik heel goed wat ik wil, maar ik vind het moeilijk om mijn werk op te geven en mijn vrienden achter te laten. Toch zou ik diep in mijn hart graag een stichting voor natuurbescherming opzetten op een plek waar ze me het hardst nodig hebben.”

“Ik hoop dat ik tegen die tijd een manier heb gevonden om meer impact te maken. Het lijkt me ook leuk om met Herman en Felix een tijdje in het buitenland te zitten. Een paar maanden of een jaar, zodat je ergens iets kunt opbouwen. Ik sta enorm open voor nieuwe dingen die op mijn pad komen en ik hoop dat ik Herman zo gek krijg om mee te gaan. En anders ga ik in mijn eentje drie maanden op, drie maanden af. Arme Herman. Die leest dit straks en denkt: wat heb je nu toch weer bedacht?”