Anna Gimbrère eerlijk over samenwonen met Herman: 'Ik ben tering onrustig'

"Ik kan gelukkig heel goed slapen en ik weet dat sporten me helpt om tot rust te komen. Ik kan best ontspannen, maar wel op een nuttige manier. Overigens zie ik sociale dingen met vrienden ook als nuttig hoor. Alleen doe ik dat veel te weinig, omdat ik in een fase zit met een jong kind, net naar Utrecht ben verhuisd en mijn vrienden grotendeels in Amsterdam wonen. Dan moet je puzzelen om elkaar te zien."

"Het is een soort onrust. Ik heb altijd het gevoel dat ik iets zinvols wil doen. Ik wil graag kunnen terugkijken op een leven waarin ik heb geprobeerd om waarde toe te voegen. Ik vind dat ik bevoorrecht ben geboren in een heel warm gezin in Nederland. Dat verplicht mij om niet alleen maar aan mezelf te denken, omdat er zoveel aan de hand is in de wereld."

"Ik denk veel na over hoe ik iets nuttigs kan doen. Heel lang vond ik dat in de wetenschapsjournalistiek, omdat ik het gevoel heb dat wetenschap ons verder helpt. Maar ik merk nu dat ik een soort plateau heb bereikt."

"Er zijn allemaal bubbels ontstaan. De mensen die mij kennen, kennen mijn verhaal inmiddels wel, en de mensen die er het meest bij gebaat zijn om te weten hoe de wereld werkt, bereik ik niet meer. Zij zitten in hun eigen tunnel. Ik vraag me echt af: wat nu?"

"Een kind krijgen is inderdaad een enorme beperking van je mogelijkheden. Het is grandioos en onbeschrijfelijk, maar daardoor kunnen ook veel dingen niet meer. Ik ben gek op groot denken en nu ik moeder ben, is Felix mijn eerste prioriteit. Het voelt soms alsof mijn tijd niet meer van mij is."

"Van thuis zitten met een kind word ik niet rustiger hoor. Iemand zei laatst tegen mij: ‘Naar je kind gaan is vakantie van werk en naar je werk gaan is vakantie van je kind.’ Dan heb ik nog een makkelijk kind, maar ik snap wel dat het zo voelt."

"Ik heb een enorme liefde voor dieren en natuur. Als ik een dier zie dat in nood is, dan moet ik helpen. En als ik erover lees, moet ik al snel bijna huilen. Het zit heel diep en voelt als een roeping. Eigenlijk weet ik heel goed wat ik wil, maar ik vind het moeilijk om mijn werk op te geven en mijn vrienden achter te laten. Toch zou ik diep in mijn hart graag een stichting voor natuurbescherming opzetten op een plek waar ze me het hardst nodig hebben."

"Dat is een goede vraag. Dat weet ik eigenlijk niet. Misschien wel naar een land waar je goed kunt fietsen. Herman is meer gehecht aan Nederland dan ik."

"Ik heb me altijd meer geïdentificeerd met vrouwen zonder kinderen, omdat ik erg gehecht ben aan mijn vrijheid en dacht dat andere vrouwen een betere moeder zouden zijn. Mijn vrienden smelten zodra ze een baby in een kinderwagen zien liggen. Dat gevoel had ik alleen met puppy’s en andere dieren. Ook dacht ik dat ik, als ik iets groots wilde bereiken, geremd zou worden door een kind."

"Herman en ik hebben het er veel over gehad. Hij zei: ‘Het is aan jou, ik heb het al twee keer meegemaakt en een derde keer met jou lijkt mij ook leuk.’ Uiteindelijk heb ik besloten om het aan het lot over te laten. En toen ik eenmaal zwanger was, voelde het als een cadeau. Ik dacht aan alle vrouwen bij wie het niet lukt."

"Herman is een geweldige vader. Zijn andere twee kinderen zijn, mede dankzij zijn exvrouw natuurlijk, mega goed gelukt. Dus ik wist dat het met hem samen sowieso goed zou komen."

"Mijn respect voor moeders is enorm gegroeid. Nu weet ik eindelijk wat mijn vriendinnen hebben doorgemaakt en het spijt me dat ik er niet meer voor ze ben geweest toen zij moeder werden. Zij waren er tijdens mijn zwangerschap wel voor mij. Ik kreeg al hun zwangerschapsbeha’s, zalfjes en kleding."

"De zwangerschap en het moeder worden hebben me dichter bij mezelf, mijn vrienden en mijn ouders gebracht. Dat voelt als een verrijking. Als ik geen kind had gehad, had ik dit allemaal niet geweten, maar dan was ik ook gelukkig geweest. Zo denk ik er nog steeds over."

"Ik denk dat ik wel een relaxte moeder ben. Ik hou van rauwdouwers, kinderen die lekker springen in de modder en veel buiten spelen. Overbezorgd ben ik niet. Ik wil Felix vrij laten en hem zo veel mogelijk zelf laten uitvinden. Wel ga ik hem veel laten spelen met andere kindjes en vind ik het belangrijk dat hij leert delen. Hij is enig kind en mag geen egocentrisch wezentje worden."

"Dat is wel even zoeken, want Herman is ook geen planner. We hebben een enorm chaotisch huishouden, maar het voordeel is dat we niet gehecht zijn aan structuur. We doen eigenlijk maar wat."

"Heel erg. We zijn gaan samenwonen, omdat we een kind kregen en ik vond het ontzettend moeilijk om van Amsterdam naar Utrecht te verhuizen. Ook vond ik onze relatie perfect toen we nog niet samenwoonden. Ik vind het fijn als we dingen voor onszelf doen en als je elkaar daarna weer ziet, is het altijd leuk."

"Nu we samenwonen, is het burgerlijker en is naast elkaar wakker worden inmiddels normaal. Aan de andere kant zie ik nu hoe leuk hij is als vader en als huisman. Samenwonen voelt ook verrijkend. Ik denk eerlijk gezegd dat het voor hem moeilijker is om aan mij te wennen dan andersom. Ik ben gewoon tering onrustig en daar kan hij last van hebben."

"Toen Felix geboren werd, was Herman twee maanden lang veel vrij. Ik ben nog nooit zo verliefd geweest op hem als in die periode. Het was heel fijn om met zijn drietjes in dat bubbeltje te zitten. Herman brengt echt rust in mijn leven. Hij zet mij vaak op mijn plek. Ik denk dat ik, nu ik moeder ben, wel meer opensta voor zijn ‘vriendin, bewaak even je rust’-adviezen."

"Tuurlijk. Met zoiets doms als een vakantie plannen bijvoorbeeld. Ik wil regelmatig een weekendje weg met vrienden en nu ben ik ook nog eens een boek aan het schrijven waarvoor ik me het liefst afzonder. Daar moeten we dan samen uitkomen. Herman vindt het hartstikke leuk om als hij vrij is met zijn drietjes thuis te zijn, maar ik voel wel dat ik door mijn onrust voor gedoe zorg."

"Hij kookt en ik ruim op. Daar ben ik ontzettend blij mee, want ik hou niet van koken. Hij doet verder de boodschappen en dan ben ik ook nog zo irritant dat ik hem allemaal lijstjes meegeef. Het liefst wil ik alles biologisch van de Odin. Dan hoor ik hem soms zuchten, maar hij doet het wel. Ik heb nogal wat noten op mijn zang, haha."

"Dat zou ik niet willen zeggen. Ik leef heel onregelmatig, drink helaas geregeld alcohol en ik sport veel te weinig. Ik zou graag een fitgirl willen zijn, maar ik heb niet genoeg discipline."

"Ik begin nu een beetje een karikatuur van mezelf te worden, maar ik vind het toch een beperking van m’n vrijheid als ik zou moeten diëten. Ik vind het niet gezellig en als een vriendin me vraagt om een frietje te komen eten, wil ik geen nee zeggen."

"Ja, haha. In Utrecht kun je vanaf het Domplein starten met een planetenroute, waarbij je langs alle planeten in het zonnestelsel wandelt. Uiteindelijk kom je voor Neptunus uit in een natuurgebied en daar zit ook een pannenkoekenhuis. Superkneuterig, maar dat is nu wel een beetje mijn leven."

"Ik zei altijd ‘ja’ tegen iedereen die een gek plan had. Zoals naar de andere kant van de wereld reizen voor een tv-programma of naar een voorstelling in Antwerpen. Ik zou het fijn vinden als mijn vrienden me blijven bellen. Dat doen ze alleen niet meer, want ze weten ook wel dat ik niet kan. Mijn leven is wat saaier geworden. Vrienden met kinderen stellen me gerust dat dat oude leventje uiteindelijk weer terugkomt."

"Er is dit jaar veel geld naar de verbouwing gegaan, maar ik probeer elk jaar ongeveer een maandsalaris aan goede doelen te geven. Ik heb een haat-liefdeverhouding met mode. Ik ben gek op nieuwe trends, maar ik ben ook veel bezig met de vervuiling van de mode-industrie. Daarom huur ik vaak outfits bij een kledingbibliotheek."

"Als ik wel iets koop, dan is het van een duurzaam merk, zoals Nudie Jeans of Armed Angels. Ik ben niet zuinig. Ik ga graag uit eten met vrienden en ben altijd in voor avontuur. Als iemand me vraagt om een weekend met de trein naar Parijs te gaan en dat kost me duizend euro, dan zou ik dat gewoon doen. Misschien is mijn leven morgen wel klaar en dan heb ik het nog maar mooi meegemaakt."

"Ik heb er net eentje gedaan, maar daar kan ik helaas nog niks over zeggen. Wel sta ik open voor programma’s waarin ik iets nieuws kan meemaken. Ik zou dolgraag willen meedoen aan Maestro. En ik wil graag weer een eigen wetenschapsprogramma. Ik mis dat echt."

"Ik hoop dat ik tegen die tijd een manier heb gevonden om meer impact te maken. Het lijkt me ook leuk om met Herman en Felix een tijdje in het buitenland te zitten. Een paar maanden of een jaar, zodat je ergens iets kunt opbouwen. Ik sta enorm open voor nieuwe dingen die op mijn pad komen en ik hoop dat ik Herman zo gek krijg om mee te gaan. En anders ga ik in mijn eentje drie maanden op, drie maanden af."

"Arme Herman. Die leest dit straks en denkt: wat heb je nu toch weer bedacht?"