Miljuschka Witzenhausen: 'Mijn nieuwe liefde is een cadeautje'

"Ik merk dat mijn kinderen groot worden. Als ik geluk heb, woont mijn zoon nog drie jaar thuis en mijn dochter vijf jaar. Het is tijd om mezelf bij de kladden te grijpen en veel tijd met hen door te brengen."

"Ik kreeg er ook wel stress van. Ik dacht steeds: oh my god, wat moet ik nu doen? Hoe moet ik in godsnaam ontspannen? Uiteindelijk zijn de kleine momenten, zoals het zwemmen met de kinderen, lekker kletsen en spelletjes spelen, alles waard."

"Daar heb ik het antwoord nog niet op. Ik heb best veel verantwoordelijkheden. De kinderen doe ik natuurlijk altijd al alleen. Mensen zeggen dan vaak: 'Er is toch ook een vader?' Ja, dat klopt, maar alle doktersafspraken vanwege mijn dochter met epilepsie en dingen rondom school regel ik. Ik sta daarin helemaal alleen."

"Daarnaast heb ik een groot bedrijf met veel werknemers en ondertussen werk ik in de mediawereld waarin je het gevoel hebt dat je altijd relevant moet blijven."

"Ik word natuurlijk ook een dagje ouder en ik denk dat veel vrouwen van deze leeftijd mij wel begrijpen in het gevoel dat je overal tussenin zit. Dat jonge bloempje ben ik niet meer, maar ik ben ook geen oude vrouw. Ik vraag me regelmatig af wat nu mijn rol is en wat mijn volgende stap zal zijn. Dat zijn veel vraagstukken om te dragen. Ik wil vooropstellen dat ik niet zielig ben en ik voel me geen slachtoffer, maar soms is het allemaal een beetje veel. De zoektocht naar balans blijft dus doorgaan."

"Je kunt je beter afvragen wanneer het niet heftig was. Ik heb geen makkelijk leven met de jeugd die ik heb gehad, maar ik ben wel dankbaar voor het leven. Tuurlijk is het taai dat ik voor de tweede keer ben gescheiden, maar wat me vooral raakt, is dat ik weinig mensen om me heen heb die getuige zijn van mijn ontwikkeling."

"Er zijn heel wat vrienden afgehaakt die mijn leven met beveiliging te heftig vinden. Ik kan nooit even spontaan het terras op, want alles wordt van tevoren gepland. Daarnaast is één van mijn beste vriendinnen ernstig ziek. Die klankborden die er dagelijks waren, ben ik erg gaan missen."

"Als je normale routine verandert is dat lastig, maar als dat in je mentale wereld gebeurt is dat helemaal pittig. Het mooie is dat je jezelf moet dwingen om je weer te ontwikkelen en voor mij helpt sporten om mijn hoofd helder te houden."

"Dat kwetst natuurlijk, maar ik heb er alles aan gedaan wat ik kon doen. Je kunt er bij stil blijven staan of erin blijven hangen, maar het is een voldongen feit."

"Er zijn natuurlijk wel een paar mensen over. Dat scheelt, maar je moet het uiteindelijk toch met jezelf aangaan. Laatst zei iemand, en dat vond ik een mooie quote: 'Als je op de wereld komt, dan is het enige waar je eigenlijk echt goed voor moet zorgen jezelf.' Ik realiseer me steeds meer dat je de pijn en je trauma’s met jezelf moet verwerken."

"Door veel te sporten en tijd door te brengen met mijn kinderen. Daar laat ik natuurlijk niks van zien, omdat zij recht hebben op hun eigen privacy. Ik heb mijn leven zo ingericht dat ik veel werk en tussendoor probeer ik zo veel mogelijk dingen te doen die me vreugde brengen. Zoals naar concerten gaan met mijn kids of even naar het buitenland."

"Ik zou niet weten hoe je anders een dag door moet komen als je geen doelen hebt. Ik vind het heerlijk om projecten op te tuigen die zo groots en intens zijn dat ik alles moet geven om het te laten werken. Hard werken is zeker één van mijn copingmechanismen."

"Samen eten verbindt altijd. Dat is waar ik mijn leven aan wijd. Het verbonden voelen met mensen vind ik het allerbelangrijkste in het leven. Momenteel ben ik een heel vet buitenlandprogramma aan het maken. Daarvoor ben ik veel aan het reizen en bezoek ik regelmatig mensen die heel gedreven bezig zijn met eten. We spreken elkaars taal niet, maar toch voel ik me enorm verbonden met hen."

"Ook met de mensen uit mijn team, mijn kinderen en mijn vriend voel ik me verbonden. Het zijn allerlei momenten en totaal verschillend qua invulling bij iedereen."

“Hij is ook geweest, maar moest wat eerder terug vanwege werk. Het was een heel gezellige vakantie.”

"Inmiddels werkt hij in Antwerpen als chef bij Le Pristine (van Sergio Herman, red.). Voorheen werkte hij, zo hebben we elkaar ook leren kennen, een paar jaar als freelancer voor mijn magazine. Toen we vorig jaar een relatie kregen, vond hij het beter om werk en privé niet met elkaar te mixen. Af en toe doet hij nog wel wat voor me, maar in principe is hij voornamelijk voor anderen aan het werk."

"Dat was natuurlijk helemaal niet de bedoeling, haha. Pepe en zijn exvriendin waren al een tijdje uit elkaar en daar was hij best stuk van. Ondertussen was ik uit elkaar aan het gaan met mijn ex. We vonden troost in de gesprekken die we samen hadden. Dat was eigenlijk niks nieuws."

"Toen mijn relatie een paar maanden over was, gaven we elkaar een knuffel en toen dacht ik: oh jeetje, wat een toestand. Op dat moment is de vonk overgeslagen en zijn we vanuit een vriendschap gegroeid naar wat we nu hebben."

"We hadden het eerlijk gezegd allebei niet verwacht. Het is een cadeautje."

"Toen de vlam in de pan was geslagen, hebben we het nog geprobeerd te verbergen. Dat was alleen vrij ingewikkeld, haha. Zodra we samen een kamer in liepen, leek het wel alsof de elektriciteit aan en uit ging. Daarvoor hadden ze het niet zien aankomen. Evenmin als wij zelf. De verbazing bij hen was in eerste instantie net zo groot als bij ons."

"Hij werkt heel hard als chef in Antwerpen en in de nacht komt hij dan teruggereden, dus veel vrije tijd heeft hij niet. Ik denk dat hij één keer per week kookt. Het is voor mij ook wel fijn dat ik een keer niet achter het fornuis hoef te staan."

"Dat is wel een uitdaging, maar het is de moeite waard. Ik hou van mensen met ambitie en het hoort er ook bij dat ze dan veel werken. Dat houdt het ook uitdagend toch? Ik vind het lekker dat je niet 24/7 samen bent. Als je elkaar dan wel ziet, heb je daar echt voor gekozen en tijd voor elkaar vrijgemaakt."

"Ja en nee. Ze kennen hem natuurlijk al heel lang en konden ook al goed met hem opschieten. Ik vond het wel raar om te vertellen dat mijn collega en goede vriend ineens mama’s nieuwe vriend is. Gelukkig pakten ze het goed op. We kunnen er lang en moeilijk over doen, maar het is wat het is hè."

"Hij heeft ook geen makkelijk leven gehad, dus ik denk dat we elkaar daarin kunnen begrijpen. We hebben veel ambitie, houden van lekker eten en sporten. We hebben veel dezelfde interesses en vinden het ook fijn om elkaar vrij te laten."

"Dat vraag ik me nog steeds af. Er zijn mensen die een heel harmonieuze relatie hebben met hun vader en moeder, uit een gelukkig gezin komen en altijd vrolijk zijn. Ik heb dat niet van huis uit meegekregen. Voor mij zal die uitdaging dus nog wel even blijven."

"Voor mij is eten altijd een troostmechanisme geweest en een manier om te ontspannen. Ik ben iemand die ’s avonds graag op de bank zit en troost zoekt in alles wat je kunt eten uit het vries- of chipsvak. Als je dat ineens aan banden gaat leggen, dan moet je het ergens anders gaan vinden. Dat is moeilijk."

"Van alles en nog wat. Werken, sporten, met vriendinnen afspreken of met de kinderen iets doen. Voor mij is het belangrijkste om weg te blijven van die bank."

"Ik draag nog veel oude kleren hoor. Mijn kledingstukken die te groot zijn geworden heb ik laten vermaken. Ik shop nog steeds graag bij Never Fully Dressed en FARM Rio vind ik heel leuk. Dat zijn merken voor een lange investering."

"Verder shop ik graag bij ASOS en ZARA. Mijn kledingstijl gaat alle kanten op. Als je wilt weten wie ik ben en hoe ik mij voel, dan moet je naar mijn kleding kijken."

“Ik merk dat ik sneller moe ben. Ik maak dagen van twaalf uur, maar vroeger maakte ik met gemak dagen van achttien uur. Ik moet harder werken om fit te blijven en fit te zijn.”

"Tuurlijk. Het algoritme is killing in dit vak. Je bent altijd bezig om ervoor te zorgen dat mensen je recepten zien. Daarvoor wil je zo zichtbaar mogelijk zijn. In het begin was ik een van de weinigen die dit deed en nu zijn er meer. Dat vind ik tof en ik voel geen jaloezie, maar het is nog harder werken. Ik heb een groot team en om alles te onderhouden moet je ook goede cijfers scoren. Ik mis soms de onbezorgdheid die bij een bepaalde leeftijd hoort."

“Ik zou niet weten waarom niet? Wat moet ik anders doen? Rentenieren?”

“Het is voor mij moeilijk om rust te vinden in welk aspect dan ook. Als ik thuis ben en niks te doen heb, dan kijk ik om me heen om mezelf bezig te houden. Er is altijd wel wat te schilderen in huis of ik ga lekker in de tuin werken.”

“Misschien zit dat gewoon niet in me. Dat kan ook de conclusie zijn.”